Wydruki artystyczne obrazów
Sir Joshua Reynolds

Poznaj tę kolekcję reprodukcji poświęconą Sir Joshua Reynoldsowi (1723–1792), jednemu z najważniejszych brytyjskich portrecistów XVIII wieku i pierwszemu prezesowi Royal Academy. Arystokraci, oficerowie, pisarze, aktorki, rodziny i dzieci zostali przedstawieni za pomocą formuł łączących podobieństwo, inscenizację i odniesienia do sztuki dawnej. Poniższe zestawienia pozwalają porównać modele, rodzaje portretów i rozwiązania kompozycyjne obecne w dostępnych dziełach.

Joshua Reynolds — czołowa postać brytyjskiego portretu

Londyńska National Gallery przedstawia Reynoldsa jako najważniejszego angielskiego portrecistę XVIII wieku. Urodził się w Plympton w hrabstwie Devon, kształcił się u Thomasa Hudsona, a w latach 1749–1752 podróżował po Włoszech, zanim rozwinął swoją działalność w Londynie. Studia nad twórczością Rafaela, Michała Anioła, Tycjana, Rembrandta, Rubensa i Van Dycka ukształtowały jego ambitną koncepcję portretu.

Zacznij od Autoportretu i Autoportretu 2, a następnie porównaj je z Nieznanym mężczyzną i Portretem damy. Niezidentyfikowane modele pokazują, że znaczenie obrazu nie zależy wyłącznie od sławy przedstawionej osoby: odpowiednie kadrowanie, spojrzenie, światło i strój wystarczą, by zbudować wyrazistą obecność.

„Wielki styl”: portret, historia i ideał

Reynolds dążył do podniesienia portretu do rangi malarstwa historycznego. Czerpał z póz, gestów i struktur dawnych mistrzów, nadając swoim modelom godność wykraczającą poza zwykły opis. Zasada ta, często określana jako „Wielki styl” lub „Grand Manner”, nie oznacza, że wszystkie portrety są do siebie podobne: artysta dostosowywał erudycyjne odniesienia do wieku, pozycji społecznej i oczekiwanego charakteru modela.

Lady Sarah Bunbury składająca ofiarę Gracjom przemienia damę z towarzystwa w postać inspirowaną antykiem. Historyczny portret Roberta Brudenella, Kupidyn jako chłopiec roznoszący wiadomości i Powołanie Samuela ukazują różne sposoby łączenia portretu, narracji, symbolu i stroju.

Włochy, dawni mistrzowie i malarska inwencja

Pobyt Reynoldsa we Włoszech miał decydujące znaczenie. Studiował kompozycje, gesty i efekty kolorystyczne dawnych mistrzów, a następnie wykorzystywał je ponownie we współczesnych kontekstach. National Gallery przypomina, że praktyka cytowania i przekształcania stanowi sedno jego twórczości. Nie chodziło o mechaniczne kopiowanie źródła, lecz o łączenie kilku wzorów w celu stworzenia nowego obrazu.

W dziełach Lady Elizabeth Delmé i jej dzieci, Lady Dashwood i jej syn oraz Lady Smith i jej dzieci, grupy rodzinne mogą przywodzić na myśl kompozycje alegoryczne lub religijne, pozostając jednocześnie portretami osób możliwych do zidentyfikowania.

Pierwszy prezes Royal Academy

Po założeniu Royal Academy w 1768 roku Reynolds został jej pierwszym prezesem. W swoich wykładach dla uczniów bronił studiowania dawnych mistrzów, uogólniania form i intelektualnych ambicji malarstwa. Ta funkcja umieszcza portrecistę w centrum londyńskiego życia artystycznego, między pracą w pracowni, nauczaniem, wystawami i życiem towarzyskim.

Kolekcja obejmuje kilka osobistości związanych ze sztuką i literaturą: dr John Armstrong, John Julius Angerstein, panią Abington oraz panią Mary Robinson. Dwie aktorki przypominają o bliskim związku między portretem, teatrem i kreowaniem sławy.

Eksperymentalna technika i efekty faktury

Reynolds eksperymentował z olejami, żywicami, laserunkami i pigmentami, aby odtworzyć głębię dawnych obrazów. Badania te zaowocowały bogatymi powierzchniami, ale niektóre połączenia powodowały również spękania lub zmiany zachodzące w obrazie. Biuletyn techniczny National Gallery poświęca cykl badań jego obrazom i ich konserwacji.

Aby porównać bardzo różne efekty, otwórz Portret damy w bieli, panią George’a Colliera, pannę Nelly O’Brien oraz Kitty Fisher. Zwróć uwagę na kontrasty między karnacją, jasnymi tkaninami, ciemnymi tłami i dodatkami.

Arystokracja, ranga i reprezentacja społeczna

Znaczna część klientów Reynoldsa należała do arystokracji brytyjskiej i irlandzkiej. Strój, kolumna, draperia, pejzaż lub gest pomagają podkreślić rangę. Elizabeth Gunning, księżna Hamilton i Argyll, Elizabeth Kerr, markiza Lothian oraz Frances, hrabina Lincoln ukazują trzy odmiany tego języka.

Wśród męskich modeli porównaj Johna Murraya, 4. hrabiego Dunmore, Jamesa, 7. hrabiego Lauderdale, Charlesa Stanhope’a, 3. hrabiego Harrington oraz 4. księcia Queensberry. Ranga zostaje zaznaczona, lecz wyraz twarzy i poza różnicują każdy portret.

Portrety kobiet: strój, gest i charakter

Kobiece portrety w kolekcji oferują dużą różnorodność kompozycji. Lady Elizabeth Hamilton, Lady Elizabeth Compton, Lady Elizabeth Seymour-Conway oraz Lady Caroline Howard pozwalają porównać suknie, fryzury, biżuterię i pozy.

Inne portrety podkreślają bardziej intymną lub kontemplacyjną obecność: Elizabeth Falconer podczas kontemplacji, panią Jane Braddyll, pannę Mary Hickey oraz Portret panny Bullock. Światło na twarzy i układ dłoni mają tu większe znaczenie niż obfitość atrybutów.

Dzieciństwo, zabawa i postacie fantastyczne

Reynolds rozwija bardzo charakterystyczny repertuar związany z dzieciństwem. Dziewczynka z truskawkami, Głowa chłopca, Panna Jane Bowles oraz Młoda dziewczyna z psem łączą podobieństwo, spontaniczność i inscenizację.

Tak zwane tematy fantastyczne sięgają dalej, w stronę alegorii: Dziecięcy Herkules, Dziecięcy Jan Chrzciciel na pustyni, Akademia niemowląt, czapka mob cap oraz Głowy aniołów, panna Frances Gordon. Rzeczywiste dzieci mogą wówczas przybierać rysy postaci historycznych, religijnych lub mitologicznych.

Rodziny, rodzeństwo i portrety grupowe

Portret grupowy wymaga zorganizowania wielu spojrzeń, gestów i sylwetek bez utraty spójności kompozycji. Panie Waldegrave, Amabel i Mary Jemima Yorke oraz George i Elizabeth Capel pokazują, jak bliskość fizyczna może wyrażać więź rodzinną.

W dziele Rodzina Temple, Jane, hrabina Harrington, z synami oraz Thomas i Martha Neate z wychowawcą, różnice wieku, pozycji i stroju sprawiają, że hierarchia grupy jest natychmiast czytelna.

Oficerowie, władza i portret w działaniu

W przypadku wojskowych Reynolds wykorzystuje mundury, konie, pejzaże i dynamiczne gesty. Kapitan George K. H. Coussmaker, Sir Jeffrey Amherst, Kapitan Robert Haldane z Gleneagles oraz Oficer na koniu ukazują różne stopnie uroczystości i ruchu.

Portret kapitana Roberta Orme’a przedstawiony przez National Gallery pokazuje, jak Reynolds wykorzystuje pozę inspirowaną źródłami włoskimi, aby wyrazić pilność i heroizm. Metoda ta pomaga odczytywać wojskowe portrety z kolekcji: postawa często mówi równie wiele co mundur.

Osobistości publiczne, duchowieństwo i społeczeństwo atlantyckie

Klientela Reynoldsa wykracza poza samą arystokrację. Robert Hay Drummond, arcybiskup Yorku, Lord Lifford, Richard Peers Symons i Charles Carroll de Carrollton należeli do odrębnych sfer religijnych, prawnych i politycznych.

System zamówień i majątki niektórych modeli wpisują się również w imperialną i handlową historię XVIII wieku. National Gallery prowadzi badania nad związkami swoich zbiorów z niewolnictwem i gospodarką kolonialną. Ten historyczny wymiar zachęca, by postrzegać portrety nie tylko jako wizerunki poszczególnych osób, lecz także jako dokumenty ukazujące społeczne i gospodarcze struktury swoich czasów.

Wybór reprodukcji Joshuy Reynoldsa

Aby wybrać dzieło, zacznij od rodzaju portretu. Popiersie na ciemnym tle tworzy bezpośredni kontakt z widzem; portret całopostaciowy zapewnia więcej miejsca na strój i scenerię; rodzinna grupa ożywia dużą ścianę; postać fantazyjna pasuje do aranżacji poświęconej dzieciństwu lub alegorii. Portrety z czerwonymi draperiami, mundurami i pejzażami mają bardziej teatralną paletę niż powściągliwe popiersia.

• Do galerii arystokratycznej: zestaw hrabiny, książąt i osobistości dworskich.
• Do aranżacji rodzinnej: połącz portrety matek, dzieci, rodzeństwa i grup rodzinnych.
• Do nastroju dramatycznego: wybierz oficerów, portrety historyczne i postacie alegoryczne.
• Dostępne opcje: sprawdź każdą kartę produktu i wybierz podłoże oraz dostępne wymiary dla danego obrazu.

W przypadku ciaśniejszych kadrów porównaj James Coutts, Henry Drummond, Thomas Bowlby i John Barker.

Trzy dzieła Lawrence’a i Granta, które należy rozróżnić

Trzy aktywne produkty obecne w tej kolekcji nie zostały namalowane przez Reynoldsa. Portret pułkownika Thomasa Wildmana i Lord Amherst są przypisywane Sir Thomasowi Lawrence’owi. Autoportret podczas polowania w czerwonym stroju i cylindrze przypisuje się Sir Francisowi Grantowi.

Dzieła te pozostają dostępne, ponieważ obecnie znajdują się w kolekcji, ale wyświetlane jest pełne nazwisko ich autora i nie należy przedstawiać ich jako obrazów Joshuy Reynoldsa. Jedyny produkt w wersji roboczej nie jest powiązany z tym tekstem, a jego status pozostaje bez zmian.

Najczęściej zadawane pytania dotyczące Joshuy Reynoldsa i tej kolekcji

Dlaczego Joshua Reynolds jest ważną postacią w historii sztuki brytyjskiej?

Był dominującym angielskim portrecistą swojej epoki i pierwszym prezesem Royal Academy. Jego nauczanie i praktyka przyczyniły się do nadania portretowi większych ambicji historycznych i intelektualnych.

Co u Reynoldsa oznacza „wielki styl”?

Jest to koncepcja, która podnosi rangę przedstawianej postaci poprzez odwołania do dawnych mistrzów, starożytności, alegorii i malarstwa historycznego, a jednocześnie zachowuje podobieństwo modela.

Dlaczego Reynolds tak często malował dzieci?

Dzieciństwo pozwalało mu badać ruch, ekspresję i postacie fantazyjne. Niektóre portrety pozostają bardzo indywidualne, podczas gdy inne przekształcają modela w postać mitologiczną, religijną lub alegoryczną.

Czy wszystkie dzieła w tej kolekcji są autorstwa Reynoldsa?

Nie. Trzy aktywne produkty noszą wyraźnie nazwiska Sir Thomasa Lawrence’a lub Sir Francisa Granta. Zostały wyróżnione w osobnej sekcji, aby uniknąć pomyłek dotyczących autorstwa.

Czy te same formaty są dostępne dla wszystkich portretów?

Nie. Proporcje i dostępne opcje różnią się w zależności od obrazu. Na stronie każdej reprodukcji, po dokonaniu wyboru, wyświetlane są faktycznie dostępne podłoża i wymiary.